Czym jest gimnastyka powietrzna
Gimnastyka powietrzna to praca artysty na przyrządzie zawieszonym pod kopułą cyrku. Przyrządów jest kilka i każdy ma swój charakter: szarfy dają długie, plastyczne linie i zerwania, koło — statyczne pozy i obroty, trapez — rozhuśtanie i przeloty. Osobną odmianą jest lot powietrzny, gdzie artyści przekazują się z rąk do rąk w górnym punkcie wymachu.
Wszystkie przyrządy łączy jedno: gimnastyk nie ma oparcia pod nogami. Każdy element trzyma się na sile chwytu, pracy korpusu i dokładnym wyliczeniu momentu.
Czym ten gatunek bierze widza
Powietrze to jedyny gatunek, który każe widowni zadrzeć głowę. Widz fizycznie czuje wysokość, dlatego nawet technicznie prosty element czyta się jako ryzyko. Po drugie — cisza: pod numer powietrzny zwykle usuwa się zbędny hałas i przez kilka minut na sali zostaje tylko muzyka i oddech.
Cechy gatunku
- numer zależy od obiektu: potrzebna jest wysokość kopuły i punkty podwieszenia, dlatego powietrze uzgadnia się z salą wcześniej;
- artysta pracuje w parze z technikiem — od tego, jak ustawiony jest osprzęt, zależy cała choreografia;
- trik prawie zawsze budowany jest narastająco: najpierw forma i linie, potem zerwanie albo przelot jako kulminacja;
- kostium i światło są tu częścią techniki, a nie ozdobą: sprawiają, że sylwetka jest czytelna z ostatniego rzędu.
Jaką rolę powietrze pełni w programie
Numeru powietrznego prawie nigdy nie stawia się na początku. Jego miejsce to kulminacja części: po gęstym paśmie gatunków naziemnych widownia podnosi wzrok i napięcie gwałtownie rośnie. Po powietrzu zwykle idzie rozładowanie — repryza klaunowska albo numer ze zwierzętami.
Bezpieczeństwo i przygotowanie
Numery powietrzne idą wyłącznie ze sprzętem asekuracyjnym, a osprzęt sprawdzany jest na każdym obiekcie przed próbą. Za asekurację, podwieszenie i regulamin prób na tournée Circus Asia odpowiada własny zespół techniczny firmy, a nie przyjmująca sala. Sam numer to efekt wieloletniego przygotowania: gatunek nie dopuszcza improwizacji w górnym punkcie.
